Keek op de Week #33 is hier.
5. Ontslaafd
Mijn eerste podcast opgenomen. De serie heet Ontslaafd: de weg naar fixvrij. En Sander Veldman, mijn podcast producer, was mijn eerste gast.
Waarom Ontslaafd? Omdat we het woord verslaving gebruiken voor alcohol, drugs, gokken. Terwijl de verslavingen die ons echt leeglopen de verslavingen zijn die we geen verslavingen noemen, omdat ze zo normaal zijn in onze maatschappij. Presteren. Scrollen. Status. Bezittingen. Hoe je eruitziet. Goedkeuring.
Ik weet hoe dat voelt. Ik heb het zelf lang zo gedaan en op bepaalde vlakken ben ik en zal ik ook niet perfect worden, maar ik ervaar wel hoe het is om me steeds meer te bevrijden op de zogenaamd onschuldige maar o zo zelfdestructieve gewoontes.
Sander deelde hoe hij wakker werd met chaos in z’n hoofd, hoe hij de hele zondag vibe-codete terwijl zijn dochter naast hem aan het knutselen was. En hoe hij tegelijkertijd dacht: maar dit is toch wat ik écht wil? Of vlucht ik gewoon?
We deden samen een tool. En op een gegeven moment zag hij het chaotische deel van zichzelf tegenover zich zitten. Wat zei dat deel?
“Zie me. Zie me.”
Niet meer presteren. Niet beter worden. Het wil gezien worden. Door zichzelf.
Binnenkort online. 🎙️ So stay tuned!
4. Theatertraining
Ik wil het podium op, dus ik train daarvoor… aangezien het de enige manier is om ergens beter in te worden: oefenen is. Dus zit ik nu midden in een hele leuke theateropleiding, gewoon lekker in Meppel, en heb een monoloog om helemaal op los te gaan in 10 verschillende (korte) rollen, en ik heb er superveel zin!
3. Boomers & Paaz
Het was weer eens biosweekend (dat doe ik meestal in de weekenden dat ik mijn zoontje niet heb) en ik ging naar deze 2 films. Bewust deze, want ze leken me interessant voor mijn werk. De onderwerpen in de films zijn voorbeelden van waar mijn klanten ook mee zitten. De uitdagingen van ouder worden en oud trauma waar we in kunnen blijven hangen, en depressief denken.
Boomers. Huub Stapel speelt iemand die op z’n vijfenzestigste z’n moeder nog steeds verwijt dat ze hem als kind vier jaar naar een internaat stuurde, en ik zat in de bioscoop en dacht: hoelang wil je dit nog meedragen? Maar het echte inzicht was geen ongeduld, het was compassie.
Het is nooit te laat om te helen. Om het werk alsnog te doen, ook al draag je het al tientallen jaren mee. Beter dat je het de volgende twintig jaar niet ook nog mee hoeft te sjouwen, toch? Deze film viel me bijzonder mee aangezien ik normaliter niet zo’n fan ben van Nederlandse films en vond ik wel een dikke 7 waard. Enne.. ik ben kritisch hè, want opgegroeid in een bioscoop en later videotheek, mag ik mezelf echt wel “filmkenner van huis uit” noemen, wat dan ook de slogan van onze zaak was 😂.
Paaz raakte me op een andere manier, want die film laat zien hoe iemand van de buitenkant vrolijk kan lijken en van de binnenkant diep depressief kan zijn. Dat deed me denken aan het gesprek met Robin Peek, die overigens een website heeft die letterlijk heet: depressief en gelukkig en ook een podcast is gestart bij dezelfde producent Never game over. Dat je allebei tegelijk kunt zijn, en dat het erkennen al de eerste stap naar heling is. Super acteerwerk van hoofdrolspeelster Gaite Jansen.
2. Am I enough?
Er was een inzicht van een klant dat ik gewoon niet meer kwijtraak. Veel mensen en ik ook regelmatig ervaren een soort van bewijsdrang. En dat komt meestal voort uit het idee dat je niet genoeg zou zijn. Michael Singer heeft hier diepe wijsheid over die mijn klant meebracht
“Het is niet je taak om genoeg te zijn. Het is je taak om open te staan.” Open voor het moment dat voor je ligt. Zonder oordeel of weerstand.
1. Hardlopen in “de jungle” van Meppel
Ik heb hardlopen echt weer opgepakt, en ik stop er ook maar eens mee om te zeggen dat ik er een hekel aan heb, want als ik in het bos ben met lekker foute happy hardcore muziek gas aan en het geven ben (voor enkele minuten en dan bijna dood te gaan), dan ben ik zo blij als een kind en het is ook een mooie ontlading van al het harde werk.
Deze week liep ik dus het Meppeler bosje in. Op een gegeven moment: water voor me, geen doorgang. Maar ik zag twee smalle boomstammetjes liggen, dus ik ging eroverheen. Ik was daarvoor al écht voluit op m’n gezicht gegaan, heb vastgezeten in prikkelplanten, ben vervolgens bij de snelweg uitgekomen en moeten terugkeren omdat je toch echt niet degene wilt zijn die van de vluchtstrook verwijderd wordt.
Ik vond een leuke andere route terug, maar moest dan toch echt weer over de boomstammetjes. I made it. Met droge voeten. Nice!
“Waar geen wil is, is een omweg.”
Ik vond dit een leuke van Huib van Dis die ik aan deze ervaring verbond.
Dat geldt voor een Meppels bosje (ja die jungle) op een zondag, maar ook voor een kaartdeck dat al tijden in de maak is EN NU JAWEL: IN PROEFDRUK IS (!!! YAY!!!), voor iemand die z’n trauma pas op z’n vijfenzestigste kan loslaten, en voor accepteren dat je ondanks depressie alsnog of opnieuw geluk kunt ervaren.
Stay open for what’s in front of you. Dat is het enige waar je direct invloed hebt. Dank voor het lezen 🙏.
May the Life Force be with you ⚡️
Liefs, Syl
