KEEK OP DE WEEK #34
Het was een rijke, volle week en deze nieuwsbrief covert nog niet een kwart ervan… maar onder het mom van schrijven is schrappen, probeer ik het kort te houden.
5. PKM Summit
Ik stond even te wachten op de volgende presentatie en zag Martijn Aslander verderop druk bezig op z’n laptop, met een soort onzichtbare Do Not Disturb-modus aan.
En toch riep hij me tot mijn verbazing erbij.
“Wil je even m’n systeem testen? Je mag het alles vragen wat je maar wilt.”
Uhm. Ik kan dus geen normale vragen stellen als je me de kans geeft hè… 😂
Het schijnt dat Martijn dit aan veel mensen vroeg op het Summit. Maar ik was wel een van de weinige coaches daar. En ik ging er gelijk in. Diepe vragen. Geen warming up.
Later schreef hij:
“The engineers froze. They looked at the system and could not think of a question. The coaches went straight for the jugular.”
Nice!
ThetaOS heet Martijns systeem. Z’n hele leven in een database. Mensen, plekken, boeken, gebeurtenissen, allemaal met elkaar verbonden. Ik snap niet de helft van hoe het technisch werkt. Maar ik snapte wel wat er gebeurde. Zijn eigen informatie, eindelijk op één plek, begon zichzelf te vertellen.
Bijzonder om mee te maken.
Het maakte me later bewust van mijn eigen groei. PKM, ofwel personal knowledge management, was een jaar geleden nog abracadabra. Met Obsidian begonnen, veel bruikbare tips gekregen uit Martijns boek, en recentelijk met Claude Code uiteindelijk orde in de chaos geschapen. M’n shit together. Wie had dat ooit gedacht?! Ik vernerd gewoon.
En dan zie ik wat Martijn heeft gecreëerd en denk ik: Holy…! Waar gaan we naartoe? Als coach én als leek vind ik dat exciting, eng en spannend tegelijk.
4. AI en coaching
Daarover gesproken… bij de NOBCO, de Nederlandse Orde van Beroepscoaches, was Rebecca Rutschmann als keynote speaker heel duidelijk.
AI haalt al ruim 85% van de gedragsmarkers voor een professioneel gecertificeerd coach. Dat is best schokkend als je weet hoeveel uren en supervisiegesprekken een mens nodig heeft om dat niveau te halen. Dat was eind 2024. We zijn nu 2026.
Ze zei: ik stop ermee om te zeggen dat AI je niet vervangt.
Maar hier is wat het niet kan.
Aanwezig zijn. De stilte vasthouden. Het moment herkennen dat iemand iets zegt terwijl z’n lijf iets heel anders doet. Groeien doe je als je uitgedaagd wordt, niet als iemand je altijd gelijk geeft. En AI geeft je altijd gelijk.
Dat is comfortabel. Maar het is geen groei.
AI heeft geen lichaam. Geen schaduw. Geen ziel die meecoacht. Het is nuttig voor informatie en structuur. Maar de innerlijke saboteur? Die heeft weinig last van een scherm. Die reageert op een levende tegenkracht.
Precies die kwaliteiten die een mens meebrengt in een coachingsgesprek, zijn wat AI niet kan produceren. En dat is eigenlijk de juiste verhouding: AI als gereedschap, de mens als coach.
Haar metafoor bleef hangen: de kaart is niet het territorium. Je kunt de mooiste bergkaart ter wereld hebben. Maar je weet pas wat een rots doet als je hem voelt. En het onweer komt altijd eerder dan voorspeld.
En bij het PKM Summit gingen we nog een laag dieper. Maar daarover straks meer.
3. FAIL
Twee jaar werk aan mijn nieuwe training inclusief card deck. Een klant zei laatst: “Ben je daar nou nog steeds mee bezig?”
Ja dus. Met ups en downs. Met pauzes. Met weer gas geven. En met alles wat daartussenin zit.
Dinsdagochtend telefoon: de proefdruk lag klaar bij de drukker. En ik durfde hem niet op te halen.
Toevallig had ik net tegen een vriendin gezegd die een boek aan het schrijven is en het maar niet afrondt: de angst dat het “sucks” is nadat je er zoveel tijd en aandacht in hebt gestoken, is het grootst vlak voor de finish. Dat is het moment waarop je het minst wilt kijken.
En daar stond ik nu dus zelf ook.
M’n vriend gaf me een schop onder de kont met precies het juiste principe: FAIL. First Attempt In Learning. OMG dat ik dit gewoon van een ander moet horen hè. Kom op coach! Practice what you preach. I love pain! Let’s GO!
Je kunt niets ontwikkelen zonder mislukte prototypes. Ik wilde alles in een keer perfect doen. Uiteraard: onmogelijk, ook voor mij.
Ik haalde het uiteraard alsnog “state shiftend” op en nam het mee naar Utrecht, waar ik hem bij een aantal mensen testte. Dank je wel voor hen die even proefkonijn wilden zijn: Sabine Harnau, David Drake, PhD, Jefta Bade en nog enkele andere mensen waarvan ik óf de naam vergeten ben of niet op LinkedIn vindbaar zijn.
2. Surprise!
Ik zou in Utrecht zijn terwijl mijn zoontje zijn kampioenswedstrijd speelde (de buit was al binnen, maar toch)…. Hij is mega into voetbal en wil prof worden (wat ik nog steeds een ongelofelijk rare grap van het universum met twee wij-hebben-helemaal-niks-met-voetbal-ouders vind, maar dat terzijde: hij is zeer intrinsiek gemotiveerd zullen we maar zeggen).
Het betekende ruim drie uur op en neer voor een wedstrijd van een uur en een huldiging van tien minuten. Stiekem twijfelde ik even, maar ik herinnerde me mijn balletles als jong meisje. Ik vond het helemaal fantastisch, was er goed in en mocht op een gegeven moment naar Arnhem op hoger niveau. Mijn moeder had geen zin om me daar wekelijks naartoe te brengen en daarmee kwam er direct een vroegtijdig einde aan mijn balletcarrière.
Dat heb ik altijd jammer gevonden.
Dus belde ik hem vanuit de trein, net nadat we het station hadden verlaten, zodat hij niet kon horen dat ik al onderweg was. Hij zei: ik vind het echt stom dat je er niet bent.
Ik was de eerste die langs de lijn stond.
Dat koppie van hem. Priceless. 💞
En ook nog eens negen van de dertien (tegen nul) goals scoren. #tochwelheletrotsemama (de tegenpartij speelde niet hun beste seizoen, maar het was echt wel heel sneu voor hen).
1. Wat houdt jou tegen?
James Clear stelde deze week weer een mooie vraag in zijn nieuwsbrief.
Werk altijd aan de beperkende factor.
“What is holding you back right now?”
Ik dacht aan het kaartendek dat ik bijna niet durfde op te halen. Aan de verbindingen in Martijns systeem die pas iets worden op het moment dat je ze bevestigt. Aan drie uur in de trein voor een kwartier huldiging.
De beperkende factor was nooit de tijd. Nooit de fouten in het boekje. Nooit de afstand. Nooit het denken.
Het was de vraag: durf ik te voelen en er écht voor te gaan?
Wat houdt jou tegen?
Rode draad
Aanwezig zijn is geen passieve keuze.
Het is een actieve daad.
Martijns systeem werkt alleen als je de verbindingen zelf bevestigt. Tom stelt ze voor. Jij bevestigt ze. Dat moment is het moment waarop de verbinding écht van jou wordt.
Rebecca zei het bij de NOBCO: groeien doe je door uitgedaagd te worden. Niet door altijd gelijk te krijgen. Daarvoor heb je iemand nodig die er écht is.
En Marieke van Vliet – van der Graaff stelde bij het PKM Summit een vraag die binnenkwam.
“Who’s intuition are you training?”
Ze had het over cognitieve overgave. Wat er gebeurt als je AI zo veel vertrouwt dat je je eigen denken uitschakelt. Op haar slide stond iets wat me even deed stilstaan. Als AI een fout antwoord gaf, maar het met veel vertrouwen bracht, volgden mensen het alsnog 15% vaker dan wanneer ze helemaal geen AI hadden geraadpleegd.
Hoog vertrouwen in AI. Lage behoefte aan eigen denken.
Dat zie ik ook in m’n coaching. Steeds meer mensen vertrouwen zichzelf niet meer. Ze zoeken buiten zichzelf. Ik denk dat steeds meer mensen dat op AI leggen in plaats van eerst bij zichzelf in te checken.
We zijn geen machines. AI is een hulpmiddel. Maar niet de weg.
Ik ben trouwens ook de laatste die ontkent dat ik deze nieuwsbrief met behulp van AI schrijf. Maar de inzichten zijn van mij. Want energie? Dat voel je of je voelt het niet.
Intuïtie is net als een spier. Gebruik hem niet, en hij verzwakt.
Stay open for what’s in front of you. 🙏 And keep a beginner’s mind.
May the Life Force be with you.⚡️
Liefs, Syl
PPS. Zit er iets wat jou tegenhoudt? Je weet me te vinden.
