Over het concept van The Field van Phil Stutz, de wetten van het universum, en waarom loslaten niet slap is, maar de slimste zet die je kunt doen.
Stel. Je wilt iets. Echt iets. Een nieuwe baan. Een relatie. Een doorbraak in je bedrijf. Een kind.
En je doet alles wat je kunt. Je werkt harder. Je plant beter. Je leest boeken. Je huurt experts in. Je doet er álles aan. En toch lukt het niet.
En dan, op het moment dat je het loslaat, soms letterlijk, soms omdat je niet meer kúnt doen, gebeurt het…
Die baan komt uit een hoek die je niet verwachtte. Die relatie loopt je tegen het lijf op een doordeweekse dinsdag. Die doorbraak komt niet na je vijfde strategie-sessie maar na een wandeling in het bos waar je even helemaal nergens aan dacht.
Toeval? Geluk?
Of is er iets anders aan het werk?
Ze deed alles goed. En toch lukte het niet.
Ik had een cliënte die maar één ding wilde: een relatie waarin ze echt gezien werd. Waarin ze niet alles hoefde te geven om geliefd te worden. Waarin iemand bleef.
Ze volgde cursussen, therapie, las boeken, deed aan journaling, meditatie, breathwork, retreats, the whole shabam. Ze kon je precies uitleggen wat haar patronen waren, waar ze vandaan kwamen en wat ze eraan moest doen.
En toch. Elke relatie liep vast. Elke keer hetzelfde patroon. Ze trok mannen aan die emotioneel niet beschikbaar waren, gaf alles, kreeg niets terug, en dacht: ik moet nog harder aan mezelf werken. Nog maar weer een cursus. Nog een boek. Een ander soort dating app. Nog beter worden. Dan pas verdien ik het.
Ze was perfectie aan het afdwingen. Bij zichzelf. Bij het leven. Ze probeerde zichzelf te repareren alsof ze een machine was met een kapot onderdeel. Als ik dít nog fix, dan komt het goed. En elke keer dat het niet kwam, was de conclusie: ik ben nog niet goed genoeg.
Tot ze op was. Ze kon niet meer. Niet dramatisch, niet met een inzinking, maar gewoon: ze was leeg. Ze had niets meer om in te zetten. Geen boek meer om te lezen. Geen strategie meer om te proberen.
En toen ze stopte met afdwingen en fixen, begon er iets te verschuiven.
Ze stopte met zoeken naar wat er mis was. Ze begon te oefenen met wat Stutz leert: het gevoel van minderwaardigheid niet wegwerken, maar doorleven. Niet vluchten in de volgende cursus, maar blijven zitten bij het ongemak. Ontspannen. Loslaten.
Drie maanden later ontmoette ze “toevallig” iemand. Niet op een datingapp. Niet na een manifestatie-ritueel. Gewoon, in het dagelijks leven. Maar dit keer was zij anders. Ze had niet meer het gevoel dat ze zichzelf moest bewijzen. Ze hoefde niet perfect te zijn. En voor het eerst in haar leven liet ze iemand echt binnenkomen.
Dat was geen toeval. Dat was The Field.
The Field: de kracht die je niet kunt zien maar die er wel is
In de filosofie van Phil Stutz, de psychiater wiens methode de basis is van alles hoe ik leef en coach, heeft dit fenomeen een naam: The Field.
The Field is een universele kracht die alles doordringt. Het is creatief. Het is intelligent. En het is gericht op het grotere geheel, niet op jouw individuele verlanglijstje.
Ik weet het. We leven in Nederland. We zijn nuchter. We geloven in wat we kunnen meten, wegen en bewijzen. En alles wat we niet kunnen zien, bestaat niet. Toch?
Maar laat me je dit vragen. Heb je ooit een idee gehad dat uit het niets kwam? Een oplossing die zich aandiende op het moment dat je stopte met zoeken? Een ontmoeting die precies kwam wanneer je die nodig had? Een gevoel van: dit kan geen toeval zijn?
Dat is The Field. Het is er altijd. Het wil je helpen. Het wil dingen door je heen laten stromen: creativiteit, oplossingen, verbindingen, mogelijkheden. Stutz noemt het een vrouwelijke kracht. Niet omdat het met gender te maken heeft, maar omdat je het niet kunt dwingen. Je kunt het alleen uitnodigen. Je kunt je ervoor openstellen. Of je kunt de deur dichtdoen.
En dat is precies wat de meeste mensen doen. De deur dichtdoen.
Waarom de deur dicht is
We zijn zo druk met bewijzen. Met afdwingen. Met controleren. Met dingen naar onze hand zetten. We leven in wat Stutz Universe 1 noemt: de materiële wereld van overleven, presteren, scoren, veel geld verdienen. En er is niets mis met die wereld. Je moet je rekeningen betalen. Je moet je werk doen. Je moet handelen.
Maar als Universe 1 alles is wat je kent, als je alleen gelooft in wat je kunt zien en controleren, dan sluit je jezelf af van Universe 2. Van de diepere dimensie. Van The Field.
Die cliënte van mij? Die leefde in Universe 1. Cursussen. Boeken. Strategisch aan zichzelf werken. Controle. En dat is begrijpelijk. Maar al die controle blokkeerde precies de kracht die haar wilde helpen.
The Field is geen kracht die je kunt afdwingen. Het reageert niet op wat je wilt. Het reageert op de moed en de inspanning die je levert. En, hier komt het: op je vermogen om los te laten.
Begrijp me niet verkeerd. Actie is essentieel. Je moet het werk doen. Je moet de stappen zetten. Je moet verschijnen. Maar er is een grens aan wat je kunt afdwingen. Barry Michels, de partner van Stutz, zegt het zo: er is altijd een element of “luck” (Phil zou zeggen: True Magic) involved. Je kunt alles goed doen en het lukt niet. Je kunt de helft doen en het valt toch nog op zijn plek.
Dat is geen reden om achterover te leunen. Het is een reden om eerlijk te zijn over waar jouw invloed ophoudt. Er is een punt waarop jij alles hebt gedaan wat je kon, en de rest niet meer van jou is. En op dat punt is de vraag: kun je loslaten? Kun je het overgeven aan iets groters dan jezelf? Niet als opgeven. Maar als vertrouwen.
De meeste mensen komen nooit bij dat punt. Ze blijven duwen. Harder. Meer. Beter. Omdat stoppen voelt als falen. Terwijl stoppen met afdwingen precies de voorwaarde is waaronder The Field je kan bereiken.
De vier wetten van The Field
Stutz beschrijft vier wetten. Zie het als de voorwaarden waaronder The Field je kan bereiken. Het gaat niet om perfectie. Het gaat erom dat je je best doet.
1. Non-attachment: laat los wat je het hardst vasthoudt
Dit is de moeilijkste. Stutz zegt: geloof dat het universum een beter plan heeft dan jij. Zolang je krampachtig vasthoudt aan één specifieke uitkomst, blokkeer je de stroom. Door los te laten maak je ruimte voor iets wat vaak groter is dan je eigen visie. Die cliënte? Ze liet los. Niet als strategie, maar omdat ze niet meer kon. En de ruimte die ontstond was precies wat nodig was. Ik vond deze zelf ook heel lang heel lastig, want ik ben lang een mega controlfreak geweest (en laat ik eerlijk zijn: ik ben nog altijd een work in progress). Tot ik in een innerlijke reis eens een stem door me heen kreeg: “Sylvia, mag het leven ook een verrassing zijn?” -Ehm, ja natuurlijk! zei ik. “Hou dan potverdomme eens op met alles onder controle te willen houden!”
2. Micro-transacties: kleine verbindingsmomenten
Elke interactie telt. De buschauffeur die je begroet. De collega aan wie je een oprecht compliment geeft. Het mailtje dat je stuurt zonder iets terug te verwachten. The Field reageert op hoe je je door de wereld beweegt. Niet op de grote gebaren, maar op de kleine. Elke keer dat je echt verbinding maakt met een ander mens, versterk je je connectie met The Field.
3. Commitment: houd je aan je woord
The Field houdt van betrouwbaarheid. Als jij je aan je beloftes houdt, aan anderen én aan jezelf, dan vertrouwt The Field jou met meer. Stutz zegt: we dragen een innerlijke reporter mee die alles noteert wat we wel of niet doen. Je schaduw ziet het. The Field ziet het. Jij weet het ook. Simpelweg: DWYSYWD. Ofwel: Do what you said you would do.
4. Zelfbeheersing: bouw de container
Elke keer dat je een impuls weerstaat, de ongezonde snack, het scrollen, het klagen, de wraak, bouw je een container binnenin jezelf. Die container kan de kracht van The Field vasthouden. Zonder die container stroomt alles weg. Met die container word je een kanaal voor iets groters dan jezelf.
The Field wil je bereiken
Hier zit de paradox die ons nuchtere Nederlandse brein zo lastig vindt.
The Field is er. Het wil je helpen. Het wacht op je. Het probleem is niet dat het je niet kan bereiken. Het probleem is dat jij de deur hebt dichtgezet. Omdat je druk bent met bewijzen. Met controleren. Met afdwingen. Omdat je leeft alsof het allemaal van jou afhangt.
En ja, actie is essentieel. Stutz is de eerste die dat zegt. Maar actie zonder overgave aan de uitkomst is een batterij die langzaam leegloopt. Actie mét verbinding met The Field is aangesloten zijn op het lichtnet van het universum.
Je hoeft het niet te geloven. Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft het alleen te proberen.
Probeer het eens. Laat één ding los deze week. Niet als strategie om het alsnog te krijgen, maar echt loslaten. Relax, geef je over en kijk wat er gebeurt.
Vertrouw dat het universum een beter plan voor jou heeft dan jij
En houd er rekening mee dat je wellicht niet krijgt wat je wilt, maar wel wat je nodig hebt om te groeien als mens.
Dank voor het lezen. 🙏
Wil je weten hoe ik mensen help te leven volgens de wetten van The Field? Check mijn website. Link in bio.
