Week 5 van 2026 – Over kledingkasten vol maskers, zeven pogingen, en broodnuchter winnen
“Functioneel naar de klote”
Ik las over Clemens in De Ondernemer. Bijna drie jaar clean van alcohol. Hij schreef een boek erover: Functioneel naar de Klote.
En ik dacht meteen: deze man moet ik spreken. Want hij past ook bij de podcast die ik aan het maken ben. En bij mijn nieuwe boek: Ontslaafd – De Weg naar Fixvrij.
Dus ik stuurde hem een berichtje. En deze week zaten we tegenover elkaar op Zoom.
Wat met name bij me binnenkwam was dit. Hij zei:
“Ik regisseerde mijn eigen film elke dag weer. En als de scene mij niet zinde, herschreef ik hem ter plekke. Het middel was de oplossing. Maar dat was niet mijn verslaving. Mijn verslaving was mijn brein dat tegen mij zei: jij kan de wereld niet aan.”
Ik moest even slikken.
Want dit gaat natuurlijk niet alleen over drank hè. Dit gaat over álles wat we denken nodig te hebben om door de dag, eigenlijk het leven, door te komen. De snack. De scroll. De trui. De opdracht. De Netflix. De wijn. De erkenning. De drukte… enz.
Niet omdat we het willen. Maar omdat het gewoontes zijn waarvan we niet weten hoe we het zonder moeten doen.
De derde optie
Ik ben nog steeds deep aan het diven in het werk van Michael Singer. En het gesprek met Clemens deed me weer denken aan wat Singer zegt over energie.
Hij legt uit dat wanneer energie in ons opkomt – een emotie, een drang, een ongemakkelijk gevoel – we twee dingen proberen te doen: onderdrukken of grijpen. Het is alsof je handen hebt vanbinnen waarmee je de energie probeert te manipuleren.
Wegduwen en onderdrukken werken als ze al werken: meestal maar tijdelijk. Of je doet het later alsnog of je leidt je af met ander gedrag (afreageren op anderen, overschakelen naar een andere gewoonte: crossaddiction anyone?) en meestal is dat dus ook zelfdestructief.
En meteen maar grijpen – toegeven aan de drang – houdt het probleem in stand. Je voelt de trek naar de sigaret, de snack, de scroll, het glas wijn. Je geeft toe. En je versterkt het patroon en zo de neurale banen in je brein. Elke keer weer.
Clemens vertelde dat hij jarenlang toegaf aan twee liter wijn per dag. Om niet te hoeven voelen. Oh wow dat is veel, zo erg is het bij mij nog niet, zul je misschien denken, om vervolgens dat als vrijbrief te gebruiken om eigen slechte gewoontes in stand te houden.
En wellicht doe je het met iets anders. Misschien niet met alcohol. Maar met eten. Met scrollen. Met werken. Met bezig zijn. Met afreageren op je omgeving. Met alles wat voorkomt dat we hoeven te voelen wat er vanbinnen speelt.
Singer geeft een derde optie en die is geen van beide.
Het is: houd je handen thuis. Laat de energie, de aandrang, opkomen. Geef het ruimte. Maar doe er niets mee. Niet wegduwen, niet grijpen. Ontspan, leun achterover, en laat het door je heen stromen.
Singer noemt het relax and release. Ik las ergens eens just sit with it – en niet terwijl je jezelf witteknokkelt, maar gewoon radicaal liefdevol accepteren dat je voelt wat je voelt zonder er iets mee te doen. Niet willen verklaren, veranderen, aan toegeven, onderdrukken. Wees ermee.
Dat is wat Clemens (en let’s face it: de meesten van ons) uiteindelijk mocht leren. Dat de energie er mag zijn. Dat het gevoel er mag zijn. Zonder dat je er iets mee hoeft te doen.
Niet verdoven. Niet vechten. Gewoon laten zijn.
Makkelijk? Allesbehalve. Maar het is de enige weg naar echte vrijheid.
Bewijs: vrijdagavond
Vrijdagavond. Ik was net terug van het sporten, zat nog in mijn sportkloffie, had mezelf wel net bevrijd van mijn sportbeha en toen kwam vriendin Annemiek langs. Even kletsen, een paar rondjes Hitster Bingo met zoonlief (momenteel favoriet hier). Ineens: piep-piep: code oranje: “voetbal afgelast morgenochtend”. En toen bedachten we: Zullen we anders toch nog heel even naar theatercafé Dubbel gaan? Het is karaoke-avond.
Heel eerlijk: ik wilde ergens ook eigenlijk al zowat naar bed. Mama staat vroeg op en het is inmiddels al 22 uur (rock ’n roll: welcome to my boring but I love it life tegenwoordig).
“Zo kan ik toch niet gaan?” Ik wees naar mezelf met panterprint legging en hoodie.
“Nou en! Ik heb de keramiekvlekken nog op de kleding.” zei Annemiek stoer. Om vervolgens wel naar de make-updoos te vragen. En ik deed toch maar weer een beha aan. Daarnaast beiden onze lila mutsen op en woohoo we gingen. Jimmy in ons kielzog, want die leek het wel interessant (wilde vooral laat opblijven natuurlijk). “Ik hoef toch niet te zingen mama?” Nee hoor.
Fast forward: we hebben dat podium vol gas gepakt. Net als bijna twintig jaar geleden in een andere kroeg in Meppel.
Het verschil met toen, los van dat we een stukkie ouder zijn? Toen dachten we met veel ingedronken moed dat we ongelofelijk goed waren. Not dus. We waren, at best, zwaar aangeschoten en wonnen dus ook niet, bijzonder genoeg: tegen onze verwachting in. Mijn ex dwong bij de desbetreffende kroeg destijds nog een troostprijs af voor ons omdat we vaste klanten waren (lees 4 avonden per week in de kroeg hingen). Letterlijk een schrale troost.
Nu stonden we dus weer op het podium met notabene hetzelfde lied (Ik voel me zo verdomd alleen en als bonus nog Proud Mary en ja er is beeldmateriaal en ik had het gedeeld in mijn story’s op Instagram)… en weet je… we hebben dat hele fucking café dus broodnuchter “zwaar op z’n kop gezet” aldus de presentatrice van de show 😂. Overigens wilde zelfs mijn zoontje Jimmy een liedje zingen, ook al vond hij het doodeng – en hij was niet de enige.
We gingen naar huis met de eerlijk verdiende prijs. Ha!
Clemens schreef in zijn boek over hoe hij elke ochtend wakker werd met trillende handen en een bonkend hart. Hoe hij dan een nepglimlach opzette, de kinderen naar school bracht, de presentaties deed, de deals sloot. Hoe niemand zag wat er vanbinnen speelde.
“Alles werkt. Behalve ik.”
Vier kledingkasten vol maskers, noemde hij het. Elke dag je eigen film regisseren. Acteren om het leven aan te kunnen. Zo herkenbaar.
En daar stonden wij dan vrijdagavond. In sportkleren en kleding die nog vies was van de keramiekles. Geen script. Geen masker. Nou ja, hoogstens wat make-up en een borstenoptrekker. 😂
Maar het punt is: Je hebt alleen een beetje lef nodig om gewoon te gaan en volledig jezelf te durven zijn en lekker uit je dak kunnen gaan zonder daar iets van buitenaf voor nodig te hebben.
Zes keer gefaald
Weet je wat ik deze week ook deed? Zuurdesembrood bakken.
Nou ja. “Bakken.”
Ik wilde altijd eens een zuurdesem workshop volgen, maar het is er nog nooit van gekomen. Echter na het koudwaterdippen krijg ik van Frank van Bergen regelmatig een verse zuurdesem boterham toegeschoven (Lekkah!) en vroeg hem of hij het mij ook kon leren. Ik kreeg een pot met een oeroude starter mee, 30 filmpjes toegestuurd van hem met een welgemeend succes!
Poging één: mislukt. Poging twee: mislukt. Poging drie, vier, vijf: mislukt. Die starter wilde maar niet starten.
Ooit was ik na poging twee allang gestopt. Laat maar, is niks voor mij, ik koop wel brood bij de bakker. Op zolder stond lang een naaimachine als bewijs – na twee pogingen opgegeven terwijl ik dacht dat ik wel ff mode-ontwerpster zou worden.
Not this time.
Ik haalde bij Frank een nieuwe portie starter en ging voor poging zes. En dat werd vervolgens onderdeel van een bakstenen brood. Jammer joh. Wel handig om iemand de hersens mee in te slaan, maar ChatGPT noemde het liefkozend “een leerbrood”. Precies. You win or you learn. Volgende poging.
Afgelopen weekend was dus poging zeven. Die ging met een gietijzeren pan (wat ook de bedoeling was, maar sukkel Holtslag dacht dat emaille ook het werk zou doen). Geduld. En ja hoor het is verdeurie na een dag starten, folden, molden en rijzen gewoon: gelukt! En niet een beetje gelukt….
Het is gewoon een hartstikke lekker brood! YES! Ik had een beetje het gevoel zoals Tom Hanks in de film Cast Away: I made fire! (Zie dit clipje vanaf 1.02 minuten)
Het is echt een vak apart hoor, zuurdesem. Maar het smaakte naar overwinning. En een beetje naar zuurdesem. Dat still needs work, maar volgende keer beter.
De mental error van de week
Ik hou van nieuwe dingen uitproberen en had me ingeschreven voor een gratis fit20 proefles. Ken je dat? Eén keer per week, twintig minuten, klaar. Geen idee wat het was, ik had me niet eens ingelezen (zoals ik wel vaker niet doe, wat meestal niet handig is, maar ik ben erg hardleers helaas)
Sowieso klonk het te mooi om waar te zijn: Twintig minuten per week. Hoe dan?!
Ik doe CrossFit. Ik fitness. Ik doe yoga. Ik weet hoe hard je moet werken voor resultaat. Twintig minuten klonk als een scam of iets met elektroden. Maar ik ging het gewoon doen. Het was dus wél op apparaten en teringtandjes zwaar! De personal trainer was me om de haverklap aan het corrigeren en ik was verrast over hoe moeilijk het was.
Het grootste fitnessonderzoek ooit – bijna 15.000 deelnemers, tot zeven jaar gevolgd – toont aan dat deze shizzle echt werkt. 30-50% krachttoename in het eerste jaar. Ongeacht leeftijd, geslacht of beginpunt.
Het principe? Minimale effectieve dosis. Niet zoveel mogelijk doen, maar precies genoeg om je lichaam te laten adapteren.
Hoe het werkt: je beweegt heel langzaam. Bijvoorbeeld: 10 seconden omhoog, 10 seconden omlaag. Constant spanning op je spieren. Tot je echt niet meer kunt. Geen momentum. Geen smokkelen. Geen afleiding. Pure focus.
En dat voelde ik meteen. Dit is dus geen relaxed traininkje. Dit is confronterend. Je kunt nergens naartoe. Alleen jij en die spier en de vraag: geef je op of ga je door?
Het gaat niet om hoeveel. Het gaat om hoe. Nu overweeg ik serieus om dit erbij te doen. Naast CrossFit en yoga.
Creëren vs. consumeren
Er is een quote die deze week niet uit mijn hoofd ging:
“The more you create, the more powerful you become. The more you consume, the more powerful others become.”
Ik bedacht me zojuist dat hij wel van toepassing was deze week. Zuurdesem bakken in plaats van brood kopen. Creëren. Twintig minuten bewust trainen in plaats van een uur op de automatische piloot. Creëren. Een podcast maken in plaats van eindeloos podcasts luisteren. Creëren.
En ja ja, die podcast komt eraan lieve mensen. Clemens wordt waarschijnlijk een van de gasten. En ook mijn boek – Ontslaafd, De Weg naar Fixvrij – begint steeds meer vorm te krijgen.
Verslaafd: je hebt iets nodig om het leven aan te kunnen. Ontslaafd: je kiest wat je leven toevoegt.
Voor jou
Waar zit jouw “nodig hebben”?
Die ene gewoonte waarvan je denkt: zonder dit kan ik niet.
Wat als je het niet nodig hebt? Wat als je het gewoon kiest – of niet?
Niet om perfect te zijn. Maar om vrij te zijn.
Probeer deze week één keer die vraag te stellen:
Wil ik dit echt, of denk ik dat ik het nodig heb?
En kijk wat er gebeurt.
Fijne week. Maak iets moois. En natuurlijk weer bedankt voor het lezen. 🙏
May the Life Force be with you,
Syl
👉 Plan een gratis clarity call
Sinds 2019 help ik mensen – ondernemers, leiders, coaches, creatieven – die al flink geïnvesteerd hebben in hun groei. Die de boeken hebben gelezen, de workshops hebben gedaan, zichzelf meerdere keren opnieuw hebben uitgevonden. Maar die merken dat de verandering niet beklijft. Dat de oude patronen terugtrekken zodra het leven weer gebeurt.
Met de Tools® van Phil Stutz (ja, die van de Netflix-docu) en Heroic-principes help ik ze niet alleen om te veranderen, maar om die verandering te worden. In werk, relaties en leven.
Niet om gefixed te worden. Maar om het gat te dichten tussen wat je weet en wat je doet. Vooral als motivatie nergens te bekennen is.
Klaar om te stoppen met consumeren en te beginnen met creëren? [Plan hier je call] Ik vind het super je te spreken.
📚 Boekentip deze week: Functioneel naar de Klote – Clemens Beneder
📅 THE STATE SHIFT WORKSHOP
20 februari @ Wonders of Work
Hou me in de gaten voor meer nieuws!
