Week 4 van 2026 – Wat een workshop voor 10-jarigen mij leerde, waarom Hugh Jackman me iets deed, en hoe ik mijn schaamte losliet bij de lunch
“Forgiveness is giving up all hope of having had a better past.”
Ik las het en moest stoppen met scrollen. Zo mooi omschreven dit. In slechts 1 zin.
Opgeven van de hoop op een beter verleden. Niet de ander vergeven. Niet jezelf vergeven. Maar stoppen met de fantasie dat het anders had moeten gaan. Stoppen met vechten tegen wat al is gebeurd. Zelfs als het slechts een seconde geleden is.
En dat bracht me bij Michael Singer, wiens werk ik momenteel nog steeds diep induik. In The Untethered Soul en The Surrender Experiment legt hij uit waarom we zo vasthouden aan het verleden.
Zijn metafoor: stel je voor dat je elke keer dat je iets slechts rook, het in een flesje zou vangen en mee naar huis neemt. “Zodat je niet vergeet hoe erg het stonk.” Na een paar jaar staat je huis vol met stinkende flesjes.
Dat is wat we doen met pijnlijke herinneringen. We verzamelen ze. Bewaren ze. Dragen ze mee. En dan vragen we ons af waarom het vanbinnen zo stinkt.
Singer is radicaal: “Als het over het verleden gaat, is het 100% kosten, 0% baten. Want het is VOORBIJ.”
Het verleden gebeurt niet meer. Het kan niet veranderd worden. Het bestaat alleen nog in jouw hoofd. JIJ houdt het in stand.
En vergiffenis? Dat is volgens Singer niet genoeg. Want vergiffenis betekent dat je eerst oordeelde. “Dit was fout. Dit had niet mogen gebeuren. Maar oké, vooruit, ik vergeef het.”
Hij wil meer. Hij wil dat je terugkijkt en zegt: dank je. Niet omdat het allemaal leuk was. Maar omdat het jou heeft gevormd. Omdat het je hier heeft gebracht.
Kun je dat? Terugkijken naar ALLES – de pijn, de fouten, de schaamte – en zeggen: dit is van mij, dit is heilig, dit is mooi?
Klinkt zweverig. Ik weet het. Maar ik ben in training. En deze week kreeg ik meerdere kansen om te oefenen.
Hoe word je een held op het voetbalveld?
Ik houd niet van voetbal, mijn ex ook niet. En wonder boven wonder hebben wij een kind gekregen dat er helemaal gek van is 😂. Het is dat hij zoveel op mij lijkt qua uiterlijk, anders zou ik me serieus iets afvragen….
Dus sta ik toch wel regelmatig langs de lijn hem en zijn team fanatiek toe te juichen, want je wilt je kind natuurlijk wel supporten (ik weet namelijk ook hoe het is als je ouders er niks om geven waar je mee bezig bent).
En dan zie ik een aantal dingen gebeuren: moeilijk herstellen na een goed of fout moment, niet het andere team aankijken bij het handje schudden, afgeven op de scheids als het niet goed gaat, boos weglopen.
Herkenbaar much? Niet alleen bij kinderen trouwens. Ahum… (guilty! 🤦🏻♀️)
Ik lees regelmatig boeken over topatleten en teamspelers, omdat ik het interessant vind hoe ze de mindset vasthouden die ze nodig hebben om extreem goed te worden. Zoals het boek Above the Line van Urban Meyer, een van de meest succesvolle American football coaches ooit. Zijn kernidee: je gedrag valt altijd boven of onder “de lijn.” Boven de lijn is intentioneel, doelgericht en vaardig. Onder de lijn is impulsief, op de automatische piloot en reactief.
En het mooie? Dat geldt niet alleen voor topsporters. Het geldt voor alles. Elke dag, elk moment, kies je: boven of onder de lijn?
Met dat in mijn achterhoofd sprak ik Theo Spijkerman aan en planden we een workshop voor het voetbalteam. Tien- en elfjarigen. Thema: “Hoe word je een held op het voetbalveld.”
En mijn Part X? Die ging volledig los.
Je hebt dit nog nooit gedaan. Je vindt kinderen lesgeven uitdagend. Je bent niet eens een voetbalfan. Dit wordt NIKS. Hou toch op en zeg het af!
Inmiddels herken ik dit patroon. Weerstand is mijn reverse indicator. Hoe harder de stem schreeuwt, hoe belangrijker het waarschijnlijk is.
Dus ik deed het toch. En uiteraard: het was zó leuk.
Een van de mooiste momenten? Het complimentenspel. De kinderen stonden in een kring en moesten elkaar complimenten geven over voetbal of als teamgenoot. Simpel, zou je denken.
Maar toen de trainer Martijn Horsman (wat een topper!) zich ermee ging bemoeien… WAUW. Hij gaf zulke specifieke complimenten aan elk kind. “Jij geeft nooit op, ook niet als we 3-0 achter staan.” “Jij bent altijd de eerste die een teamgenoot opvangt na een fout.”
Je zag het landen. Ook bij de kinderen die misschien niet de beste techniek hebben, maar die WEL elke training komen opdagen. Die WEL hun teamgenoten steunen.
En weet je wat sommigen het spannendst vonden? Het handje schudden van de tegenpartij. Óók als je net na een 3-0 voorsprong alsnog met 4-3 hebt verloren. Dan naar diezelfde spelers lopen die jou net hebben verslagen, ze aankijken, hun hand schudden en zeggen: “Goed gespeeld. Gefeliciteerd.”
Dát is pas moeilijk. Want alles in je schreeuwt: we hebben alsnog VERLOREN! Ik baal! Ik wil naar huis! En dan moet je OOK NOG de ander feliciteren met hún overwinning?
Meyer noemt dit BCD-gedrag: Blame, Complain, Defend. De automatische reactie als iets tegenzit. Maar juist dán heb je een keuze. Blijf je onder de lijn hangen in je frustratie? Of stap je erboven en doe je wat goed is, ook al voelt het naar?
Dat is karakter. Niet alleen als je wint. Vooral als je verliest.
En eigenlijk is dat ook een vorm van loslaten, toch? Loslaten van je teleurstelling. Loslaten van “het had anders moeten gaan.” Accepteren wat is. En dan alsnog met opgeheven hoofd doen wat goed is.
Mijn zoon Jimmy vond “Zet de knop om” het beste onderdeel. In de Heroic workshop noemen we het “Flip-the-switch”. Een simpele reset-techniek in vier stappen: lichaam (sta als een kampioen), adem (één diepe haal), power-woord (FOCUS! of IK KAN DIT!), actie (wat moet er NU gebeuren?).
Eigenlijk precies wat Meyer bedoelt met boven de lijn komen. Je herkent dat je eronder zit, en je kiest bewust om erboven te komen.
Jimmy zei dat de trainer het nu al gebruikt tijdens de training met het hele team.
Vet toch! Dat maakte het al helemaal de moeite waard. Ondanks alle weerstand vooraf.
The show must go on
Ik zag vier films deze week. Als een echte (halve) Hollandse haal ik eens even lekker álles uit mijn bioscoopabonnement, haha! Avatar in 4DX was een vette ervaring – bewegende stoelen, wind, water in je gezicht.
Maar de film die echt bleef hangen was Song Sung Blue met Hugh Jackman en Kate Hudson. Over omgaan met tegenslag gesproken.
Eén hoofdpersoon heeft hartproblemen. Serieus. Maar stopt niet. The show must go on. De ander krijgt te maken met een ongeluk dat alles verandert. En vindt juist daardoor betekenis.
Wat doe je als het leven je raakt? Je kunt blijven liggen. Of je kunt opstaan en zeggen: the show must go on. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat dat is wie je kiest te zijn.
Shit happens. En dan moet je er toch maar wat van maken. Ik wil verder niet spoilen, want er zat zoveel meer in deze film, echt een aanrader om te gaan kijken.
De lunch waarin ik mezelf verraste
Ik had een gezellige lunch met mijn nichtje. Op een gegeven moment kwam mijn break-up ter sprake.
“Dat wist ik helemaal niet,” zei ze.
En toen deed ik iets wat ik een jaar geleden niet had gekund.
Ik legde uit. Direct. Zonder omhaal. Inclusief dit: “Ik schaamde me. Ik had het gevoel dat ik mijn gezin had laten ontploffen.”
Nu weet ik dat dit niet de volledige waarheid is. It takes two to tango. Maar die schaamte zat er wel. En daardoor was het eerder moeilijk om te delen. Het stoppen met alcohol heeft me op dat soort harde waarheden gewezen – je kunt niet blijven verdoven wat gezien wil worden.
Maar daar zat ik dan. Het hardop uit te spreken. Zonder te dramatiseren. Zonder excuses. Gewoon: dit is wat er was, dit is hoe ik me voelde, en dit is waar ik nu sta.
En terwijl ik het zei, voelde ik iets loskomen. Alsof ik een flesje neerzette dat ik al een tijdje met me meetorste. Eentje waar ik stiekem nog weleens aan rook. Hou toch op, Holtslag. Dat hoeft niet meer. Let it fucking go.
Take it or leave it. Like it or love it. All good.
En ik voelde het: ik word ook hierin steeds meer mezelf. Niet de versie waarvan ik dacht dat ze moest zijn. “Zoals het heurt…” Niet de versie die alles perfect doet. Gewoon: ik. Met mijn verhaal. Met mijn littekens. Met mijn groei.
A beautifully flawed human being. Net als iedereen. Net als jij die dit leest.
Terug naar Singer: kun je naar je verleden kijken en zeggen “dank je”?
Ik oefen. Elke dag een beetje meer.
Back on track
Verder ben ik weer lekker bezig met gezonde voeding, beweging, slaap en ontspanning. Heb zelfs de heerlijke taartjes bij de Gillende Keukenmeiden in Zwolle laten staan! Na een paar weken waarin het wat minder was (december is volgens mij voor iedereen funest), voelt het goed om weer in mijn ritme te zitten.
En ik wil CrossFit weer herintroduceren. Na een aantal maanden Basic Fit mis ik de intensiteit en de community.
Ook hier: loslaten. Loslaten van het idee dat je “uit je ritme vallen” moet veroordelen. Soms val je eruit. En dan begin je gewoon weer. Geen drama. Geen zelfverwijt. Gewoon: hou op met zeuren en klagen dat het anders had moeten zijn, niet meer naar luisteren en Just do it.
De rode draad
Als ik terugkijk op deze week zie ik één thema: loslaten.
Ja, dit thema komt vaker voorbij in deze nieuwsbrief. Omdat het het ECHTE werk is. Het werk dat nooit af is. Stapje met een keer, zoals mijn vriend zou zeggen.
En zoals Phil Stutz zou zeggen: “There is no success. Only the process is what matters.”
Ofwel: the process IS the success. Het gaat er niet om dat je het “onder de knie hebt.” Het gaat erom dat je jezelf steeds weer terugzet in het proces. Back on track. Elke keer weer.
Want het maakt niet uit hoe vaak je valt. Als je maar weer opstaat.
Loslaten van de weerstand vóór de workshop. Loslaten van de schaamte over mijn break-up. Loslaten van de verwachting dat alles perfect moet gaan. Loslaten van het idee dat je ergens “klaar” mee bent.
En die kinderen bij de workshop? Die leerden loslaten van hun teleurstelling na een verloren wedstrijd. Om alsnog de tegenstander te feliciteren. Om te accepteren wat is en dan te doen wat goed is.
Steeds opnieuw. In kleine en grote dingen.
Voor jou
Waar houd jij nog een stinkend flesje vast?
Welk stuk verleden draag je nog mee – niet omdat het je helpt, maar gewoon… omdat je het altijd al deed?
En wat zou er gebeuren als je het neerzette?
Singer’s uitdaging: kun je terugkijken naar je verleden – alles, ook het pijnlijke – en zeggen “dank je”?
Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat het je vrijmaakt.
Eén flesje tegelijk.
May the life force be with you,
Syl
👉 Plan een gratis clarity call
Al meer dan tien jaar help ik mensen – ondernemers, leiders, coaches, creatieven – die al flink geïnvesteerd hebben in hun groei. Die de boeken hebben gelezen, de workshops hebben gedaan, zichzelf meerdere keren opnieuw hebben uitgevonden. Maar die merken dat de verandering niet beklijft. Dat de oude patronen terugtrekken zodra het leven weer gebeurt.
Met de Tools® van Phil Stutz (ja, die van de Netflix-docu) en Heroic-principes help ik ze niet alleen om te veranderen, maar om die verandering te worden. In werk, relaties en leven.
Niet om gefixed te worden. Maar om het gat te dichten tussen wat je weet en wat je doet. Vooral als motivatie nergens te bekennen is.
Klaar om te stoppen met de verkeerde berg beklimmen? [Plan hier je call]
📚 Boektips deze week:
- The Untethered Soul – Michael Singer
- The Surrender Experiment – Michael Singer
- Above the Line – Urban Meyer
Agenda
Nieuwe workshops komen er aan! Save the date: 20 februari 2026…
