Week 3 van 2026 – Overgave aan wat je niet kunt veranderen, de touwtrekwedstrijd die je kunt winnen, en een weekend van Hero Bars tot hakbijlen
“Waarom doe ik dit mezelf aan?”
Die gedachte had ik afgelopen week. Meerdere keren.
Zaterdag, op weg naar MyHotel voor het geven van een Heroic Workshop. Onbekende locatie. Mensen die ik nog nooit had ontmoet. Mijn hoofd: wat als ik dingen vergeet? Wat als ik de onderdelen niet goed uitleg? Wat als ik alles door elkaar gooi?
Zondag, bij het water. Met 2 graden water met ijs bovenop dat eerst kapot gehakt moest worden. Mijn hoofd: je bent gek, Holtslag. Het is véél te koud. Wat DOE JIJ hier?!
Daar is ’tie weer hoor. Die innerlijke zeikneus: mijn Part x.
Bij dingen die nieuw zijn – nieuwe plekken, nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen – roept een deel van mij: NIET DOEN. En niet alleen aan het begin. Nee. Iedere stap van de weg ernaartoe.
Maar niet alleen dan hè. Ook als ik van taak moet wisselen. Ik heb geen zin, ik wil niet. En vervolgens sta ik bij de eetla te kijken of er iets te eten is. Helaas: niks, want ik heb geen ongezonde dingen in huis. In ieder geval niet die ik lekker vind. 😂
Ik weet het – ik benoem weerstand, Part x vaak. Dat is omdat het niet weggaat. Niet bij mij, niet bij jou, niet bij wie dan ook. Het is geen probleem dat je oplost. Het is een levensgezel die je leert kennen, die jou ook door en door kent. Het weet precies op welke knop het moet drukken, omdat het al je patronen en vooral JOU door en door kent.
En het maakt graag gebruik van de menselijke neiging tot pijnvermijding en luiheid.
Het bijzondere: ik heb (net als jij) nooit spijt als ik de moeilijke dingen toch doe. Like: never ever. Meestal ben ik zelfs trots op mezelf en bovenal dankbaar dat ik het mócht doen en voor hoe het ging.
Dus inmiddels weet ik dat weerstand goed is, mijn richtingaanwijzer is. Hoe harder de stem schreeuwt, hoe meer ik weet: hier zit iets belangrijks. Let’s fucking GO!
Overgave
De week begon trouwens met een les in loslaten.
Zelfs als je onder een steen ligt, zoals ik doorgaans (die tegenwoordig nog weinig nieuws volgt), kon je het niet missen: Nederland lag plat door het plotselinge sneeuwweer dat de hele week aanhield. Code oranje. Sneeuwjacht. Meer dan 3.000 geannuleerde vluchten op Schiphol.
Mijn vriend zou komen, vanuit het buitenland. En tot het laatste moment wist ik niet of zijn vlucht door zou gaan.
Je kunt wel wel tig keer het weer checken. Je kunt niet één sneeuwvlok beïnvloeden.
Dus ik oefende. Met overgave zoals in de training van Michael Singer waar ik (niet toevallig natuurlijk) mee bezig was. Met accepteren dat ik niet kon weten hoe het zou aflopen en dat wat de afloop ook zou zijn, het goed zou zijn.
Byron Katie heeft een fantastische quote:
“If you argue with reality, you will lose. But only 100% of the time.”
Het zou zijn wat het moest zijn. Hoe dan ook.
Dát is de oefening. Oké zijn met alles. Wat de uitkomst ook is. Want niets is per definitie goed of slecht, alleen onze gedachten erover.
Ik weet niet meer wie dat zei en it needs work, maar ik ben in training. En ik was ongelofelijk dankbaar dat hij keurig volgens de geplande tijd er was. Thank you Universe!
Hero Bars
De workshop was natuurlijk ook weer supergaaf, mede doordat ik dus een geweldige assistent (aka mijn Heroic friend) óndanks dat er veel mensen helaas niet bij konden zijn door het gedoe met het weer.
We waren precies met de mensen die er moesten zijn. Dank je wel aan onder andere: Marjan van Buuren Martin Walstra Wilke Huberts Sietske van der Meulen Jan Willem Nieuwenhuis Alexander Safonov en Laura Verboom dat jullie erbij waren.
Wat ik zelf het mooiste moment vond? Toen de Hero Bars gebakken waren.
Hero Bars komen van Heroic (hij ligt er nu ff uit dus even geen link) – een app en platform van Brian Johnson die je helpt om de beste versie van jezelf te worden, gebaseerd op de wijsheid van bijna 1000 boeken over zelfverbetering, psychologie en filosofie. Er is een gratis versie die je zo (binnenkort weer) kunt downloaden.
Het concept van Hero Bars is geïnspireerd op de “Cookie Jar” van David Goggins – een Amerikaanse ex-Navy SEAL en ultramarathonloper die bekend staat om zijn mentale hardheid. De Cookie Jar is een mentale pot waarin je al je overwinningen bewaart. Alle momenten dat je pijn hebt doorstaan, niet hebt opgegeven, iets hebt bereikt.
Als het moeilijk wordt – en bij Goggins wordt het HEEL moeilijk – grijpt hij in die pot. Hij herinnert zichzelf aan alles wat hij al heeft overleefd.
“We must create a system that constantly reminds us who we are when we are at our best.”
Hero Bars zijn de Heroic-versie hiervan.
Terug naar de workshop. Mensen gingen met elkaar in gesprek over wat zij hebben doorstaan. Overwonnen. Bereikt. Groot, klein – maakt niet uit. Geen koetjes en kalfjes-geklets. Geen “hoe gaat ie” en “ja goed druk”. Maar echt. Diep. Wat heb jij meegemaakt? Wat heb jij overleefd of overwonnen?
En dan naar elkaar luisteren. Echt luisteren. Niet om te antwoorden, maar om te horen.
Daarna vertelden ze – uiteraard met toestemming – één ding van de ander terug aan de groep. En dan weer luisteren hoe iemand anders jouw verhaal vertelt. Hoe zij onder woorden brengen wat jij hebt doorgemaakt.
Een groep mensen die elkaar een uur eerder nog niet kenden. En nu? Een band. Niet omdat ze dezelfde hobby hebben of in dezelfde straat wonen. Maar omdat ze elkaars diepte hadden gezien. En alles wat daarbij hoorde, want deze oefening gaat verder dan dit.
Als je hier geen krachtig gevoel van krijgt, weet ik het ook niet meer.
Dit is wat ik bedoel met de weerstand die liegt. Mijn hoofd zei onderweg: wat als ik alles door elkaar gooi? En toen gebeurde DIT. En deze workshop geven was ook voor mij weer een Hero Bar (net als deze nieuwsbrief -want ook die schrijft zichzelf nog niet en dat is helemaal de bedoeling)!
Rock Your Goddess Life
Ik ben overigens ook begonnen aan een nieuw programma waar ik in vorige nieuwsbrief over vertelde: Rock Your Goddess Life van Alexandra Johnson.
Twaalf weken. Tien elementen. Van voeding tot beweging, van confidence tot spiritualiteit, van relaties tot purpose. Alexandra is de vrouw van Brian Johnson (van Heroic) én leerling van Phil Stutz.
Haar definitie van een goddess raakte me meteen.
Geen perfecte vrouw op een voetstuk. Geen onbereikbaar ideaal.
“Nee – een goddess is jij op je best. Een vrouw die authentiek leeft vanuit haar essentie. Niet gedefinieerd door perfectie of verwachtingen, maar door presence en de moed om zichzelf te zijn.”
Een van de elementen die me raakt is sensuality. En nee – dat gaat niet over waar je denkt dat het over gaat, hoewel het wel een onderdeel kan zijn. Het gaat over uit je hoofd en in je lichaam komen. Over vertragen. Over voelen wat er IS in plaats van constant denken over wat er zou moeten zijn.
Ook deze vraag: Wanneer heb je voor het laatst écht je thee gedronken? Niet terwijl je op je telefoon keek. Niet terwijl je aan je volgende afspraak dacht. Gewoon: de warmte voelen, de geur ruiken, aanwezig zijn.
Presence en pleasure. Aanwezig zijn bij wat er nu gebeurt. En toestaan dat het fijn mag voelen.
Ook dat is overgave. Stoppen met rennen. Stoppen met vechten. Voelen wat er nu is. Het moment omarmen dat voor je ligt.
De stem die liegt
Dankzij mijn vriend, die weer eens wat moois aangaf, ben ik me dus opnieuw aan het verdiepen in Michael Singer – van de boeken The Untethered Soul en The Surrender Experiment. Hij legt uit waaróm die stem in je hoofd zo hardnekkig is.
Een van de redenen: Het is de imprint van opgeslagen patronen. Oude angsten die terugkomen als tegenwoordige weerstand.
Singer vertelde een verhaal dat indruk bij me maakte over toen hij nog les gaf in een gevangenis met zware criminelen. Hij vraagt ze: “Als de mooiste vrouw binnenkomt en zich van haar kleding zou ontdoen, kun je dan NIET kijken?”
Ze zeggen: “Nee. Onmogelijk. We zitten al zó lang opgesloten en zien nooit een mooie vrouw en al helemaal niet naakt. Dat kan ik ECHT niet.”
Dan zegt hij: “Oké. Hier is je ticket naar vrijheid EN 10 miljoen dollar als je NIET kijkt.”
Elke man zei: “Dan zou ik ABSOLUUT niet kijken.”
-Je zei net dat je het niet KON. Nu kun je het wel.
De vraag is niet of je het kunt. De vraag wat je gelooft over jezelf en je leven. De vervolgvraag is of je bereid bent om die overtuiging los te laten.
Singer beschrijft het als een touwtrekwedstrijd. Jij aan de ene kant, een heel footballteam aan de andere. Je wordt de modder in getrokken. Je vecht, je trekt, je verzet je.
Tot iemand zegt: “Laat het touw los.”
En dan is het voorbij. Geen touw, geen strijd. Ze kunnen niet aan je trekken als je niet vasthoudt.
Ik vond dit zó mooi om over na te denken.
Het ijswater
En toen was er de zondag met ons dipclubje. Het vroor, er lag ijs op het water. Er moest zelfs eerst een weg door het ijs worden gehakt. OMG hahaha 🪓🥶 Dank je wel Jan Willem voor jouw bikkel-zijn en dat werk voor ons doen 🙏.
En ergens dacht ik (uiteraard) weer: NEEEEE! Thisi is nutballs! Niet doen!
Maar ik liet mijn innerlijke touw los en stapte er rustig in. (en ja, ik vind het serieus een wonder dat ik dit tegenwoordig doe 😂).
En het was echt wel tering koud. In het water, maar ook daarbuiten. Ik voelde het, aanvaardde het, gaf me eraan over en als je dan weer in je kleren staat en je hele huid tintelt, en je lijf ook van binnen naar buiten toe: HEEERLIJK!
Dan ben ik zo MEGA dankbaar!
Dus ik blijf oefenen. De weerstand/Part x schreeuwt, ik geef me over, ik doe het toch, en achteraf ben ik blij. Voilà. En moeilijker hoeven we het niet te maken toch? Nu dus blijven oefenen. Keep going.
Wat komt
Ik ben naast volle bak aan het coachen, want ik mocht een aantal nieuwe cliënten verwelkomen (Yay!) lekker aan het creëren. Nieuwe training. Nieuw boek. Nieuwe workshops… misschien zelfs in het buitenland.
Ik laat me leiden in overgave. Geen idee waar het precies naartoe zal gaan. Wat ik wel weet: er komen hele mooie dingen aan. En soms loop ik ook daarin vast en moet ik weer even door het ijs hakken en dat is ook oké.
Maar ik las vanochtend een mooie quote van Mel Robbins:
“It’s your job to become the person you’re meant to be. That means you have to do things you don’t feel like doing. Making yourself uncomfortable is the fastest way to become the person you’re meant to be.”
Dat dus.
Voor jou
Waar schreeuwt jouw weerstand het hardst?
Dat ding waarvan je denkt “ik zou eigenlijk…” maar waar je steeds omheen draait?
“Waarom zou ik dit mezelf aandoen?”
Dat is precies de vraag die je de weg wijst.
En het antwoord is: omdat het de bedoeling is voor jou. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het betekenisvol is. En dat kan het niet zijn zonder moeilijk te zijn.
Do that thing!
En als je er hulp bij nodig hebt, let me know.
May the life force be with you,
Syl
👉 Plan een gratis clarity call Wil je eens sparren over wat jou tegenhoudt? Plan hier je call
