Week 48 – Walking skeletons, kotsneigingen van innerlijke kinderen knuffelen en de behoefte om bijzonder te zijn
Meppel, bioscoop, Russell Crowe als Göring
Ik zit in de bios. Ik ben opgegroeid in de Achterhoek met eerst een bioscoop (nog van mijn opa) en later videotheek aan huis. “Filmkenners van huis uit” was onze slogan. Ze noemden me het filmmeisje. Elke week ging ik naar de bios met mijn vader, tot vlak voor zijn dood toen ik 19 was.
Sinds kort heb ik een biosabonnement, dus ga ik lekker met mezelf naar de film (en soms samen met iemand). En… als het ff kan (en ik niet te spontaan ga) dan doe ik wat papa ook altijd deed: zorgen dat ik precies in het midden van de zaal zit!
En daar zit ik dan in de Luxor (zoals onze bios en videotheek ook heette, dus feels a bit like home) op de perfect spot: klaar voor Nuremberg. Niet de meest gezellige film om in je uppie te gaan kijken, maar ik kom tot de conclusie dat het best wel een verdomd goeie is, ook omdat Russell Crowe de rol van Hermann Göring meesterlijk vertolkt.
Intelligent. Charismatisch. Manipulatief. Disturbingly charismatic, zoals de critici zeggen. Hij laat Göring zien als niet alleen een monster, maar als een intelligente, berekenende man die zijn charme als wapen gebruikt. Layered. Beangstigend.
Dit is geen gewone oorlogsfilm. Dit is een psychologisch duel tussen Dr. Douglas Kelley (gespeeld door Rami Malek die ik ook geweldig vind), de Amerikaanse psychiater die de nazi-leiders moest onderzoeken, en Göring, die precies weet hoe hij Kelley kan raken. Dat vind ik natuurlijk mateloos interessant ook gezien het werk dat ik doe.
En voor het geval je voor het eerst meeleest: Ik ben life performance coach voor leiders en coaches. Lang had ik zelf mijn ladder tegen de verkeerde berg staan: van buiten succesvol, van binnen leeg.. tot ik de Tools van Phil Stutz ontdekte. Die transformatie was zo groot dat ik dacht: de hele wereld moet dit weten! Dus schreef ik er boeken over en startte mijn praktijk.
Dusse… een film over hoe iemand zijn eigen blinde vlekken niet ziet en zichzelf verliest? Dat is precies waar ik elke dag mee werk en ook nog altijd mijn eigen innerlijk werk op doe aangezien we nooit klaar zijn met onze eigen ontwikkeling.
Later zoek ik dan ook het boek op waar de film op is gebaseerd. De Nazi en de Psychiater staat nu op mijn verlanglijstje.
Kelley wil begrijpen: Hoe kunnen mensen tot zúlke daden komen? Göring wil winnen: En hij gebruikt Kelley’s behoefte om speciaal te zijn en te begrijpen tegen hem.
En terwijl ik kijk, denk ik: dit herken ik, een soortgelijke dynamiek (gelukkig minder intens). Dat moment waarop je beseft: ik moet opletten, want deze persoon raakt iets in mij.
Wat Kelley ontdekte (en waarom het vandaag relevant is)
Dr. Kelley kreeg na WOII de opdracht: zijn de top-nazi’s mentaal geschikt om terecht te staan?
Maar Kelley wilde meer. Een boek schrijven. Naam maken. Begrijpen wat mensen tot dit soort daden drijft.
Göring was briljant. Retorisch sterk. Hij daagde Kelley uit op precies het niveau waarop Kelley kwetsbaar was. Hij gebruikte waardering, intellectuele gelijkwaardigheid, het gevoel “gezien te worden” – om Kelley dichterbij te trekken.
High-level manipulation.
Maar wat Kelley ontdekte was veel erger.
Kelleys grote ontdekking:
Göring was niet gek. Niet ziek. Hij was rationeel, intelligent, charmant.
Kelley zocht naar pathologie. Naar waanzin. Naar iets dat verklaarde: “Dit is een ander soort mens. Dit zou ik nooit kunnen.”
Maar wat hij vond: normale mensen. Slimme mensen. Onder bepaalde omstandigheden.
“They were simply creatures of their environment, as all humans are.”
En dat is angstaanjagender dan waanzin. Want bij waanzin kun je gewoon zeggen: “Zo ben ik niet.”
Maar gewone mensen die onder de juiste omstandigheden tot horror komen? Die zie je overal. Ook nu. Ook vandaag.
Kelley zei later: “I am convinced that there is little in America today which could prevent the establishment of a Nazi-like state.”
Hij had gezien wat mensen kunnen worden. En hij besefte dat niemand immuun is.
Wat Kelley écht raakte
Göring had volledig door dat Kelley dat boek wilde schrijven over de nazi’s. Hij rook die behoefte aan erkenning en ambitie, dat moment waarop Kelley eindelijk “special” zou zijn.
“Je bent bijzonder,” paaide Göring. “Je begrijpt mij. Jij ziet wat anderen niet zien.”
Kelley viel ervoor. Niet de macht van Göring was het meest bedreigend. Maar Kelley’s eigen tekort. Die drang naar erkenning, waardoor je niet meer ziet dat je jezelf verliest.
Is mij ook weleens overkomen. Ik denk dat velen van ons het weleens hebben meegemaakt en ik zie het ook regelmatig bij klanten.
Behoefte aan erkenning en waardering uit de buitenwereld kan heel groots aanwezig zijn als je van binnen er niks aan doet. En helaas, als je het van binnenuit niet kunt voelen, zal het van buitenaf nooit genoeg zijn.
Wat mensen zeggen als ze doorbreken
Deze week had ik ook meerdere coaching sessies. En er waren twee momenten die echt binnenkwamen.
“Before I was a walking skeleton. Now I’m here. Really living.”
Hij zei het zacht, bijna verrast. Alsof hij voor het eerst ever écht in zijn lichaam zat.
Hij was vele jaren bezig geweest met leven op de automatische piloot – werk, gezin, verplichtingen. Hij deed z’n ding, hij presteerde volop. Maar van binnen was hij leeg. Zichzelf ook verloren, maar net op een andere manier.
En nu? Nu voelde hij. Écht. Aanwezig. Vol in zijn hele zijn en leven. Zo mooi om te zien hoe anders mensen door de Tools (Stutz) in het leven komen te staan. Bewust, echt, dankbaar. Daar ben ik zelf ook op die manier doorheen gegaan (en regelmatig weer op andere vlakken) en het is zó mooi om hier nu andere mensen mee te mogen begeleiden.
Maar soms raakt een cliënt mijn schaduw
En hier is waar het persoonlijk wordt voor mij. Ik ben van nature goed in niet mezelf verliezen in de problemen van mijn cliënten. Want ik krijg soms echt wel zware dingen te horen. Ik kan dat goed loslaten zonder het me te laten overnemen.
Maar heel af en toe komt er toch iemand voorbij die een schaduw van mij raakt. Hoge intelligentie. Afstandelijk. Analytisch. Met controle als overlevingsstrategie.
En dan voel ik het weer even. Die herkenning en de behoefte het goed te doen. Om te laten zien dat ik het snap, dat ik diep genoeg kan kijken, dat ik ze echt kan helpen.
En dát is het moment waarop ik bij mijn schaduw moet blijven. Want als ik dat niet doe, als ik niet oplet – dan neemt het me over en gebeurt het tegenovergestelde. Ik ga het doen vanuit mijn hoofd in plaats van mijn hart.
Kelley had ook momenten van innerlijke kracht. In de film is er een scene waarin hij Göring woedend toespreekt. Hij lijkt fearless in dat moment. Volledig aanwezig vanuit zijn innerlijke autoriteit.
Göring had hem gemakkelijk bij de strot kunnen grijpen. Maar dat gebeurde niet. Omdat Kelley sprak vanuit zijn diepe waarheid, niet vanuit angst.
Innerlijke autoriteit vs angst, dát is het verschil. Maar ergens onderweg verloor Kelley die autoriteit. Hij raakte verstrikt.
En dat is de waarschuwing voor iedereen die ook intensief en op diepere lagen met mensen werkt: je kunt alleen helpen vanuit innerlijke autoriteit. Niet vanuit fascinatie. Niet vanuit angst. Niet vanuit projectie.
De kunst is: je innerlijke autoriteit vasthouden, bij je echte zelf (of zelven) blijven. Zoveel mogelijk.
Van walking skeletons naar roze wolken
Deze week deed ik met een andere cliënt een vorm van schaduwwerk. Ze ontmoette het deel van zichzelf dat ze jarenlang had weggeduwd: het kleine meisje dat te veel voelde, te gevoelig was, niet sterk genoeg.
En in plaats van haar weg te sturen, gaf ze haar een knuffel.
“She was so happy to see that I acknowledged her. I gave her this big pink cloud hug.”
Grappig genoeg las ik eerder deze week van iemand hier op LinkedIn die onpasselijk werd van het idee van je innerlijke kind knuffelen. En dat snap ik. Als je het zo zegt zonder enige context, kreeg ik vroeger ook kotsneigingen. Maar toch moest ik later concluderen dat als je te kort bent gekomen in je jeugd op wat voor manier dan ook, is innerlijk kind-werk heel helend.
Die dame deelde overigens ook een AI-prompt om een foto te maken van jezelf en je jongere ik. Ik probeerde het en kreeg dit:
Ik moet eerlijk bekennen: het zien van dit plaatje doet toch iets met me, want ik weet dat dat kleine meisje af en toe flink verwaarloosd is. En natuurlijk werkt dat door in je volwassen leven als je daar niks mee doet. Dan gaan we erkenning en liefde proberen uit de buitenwereld te halen terwijl we zelf het innerlijk werk te doen hebben, zoals dus dat innerlijke kind knuffelen. Ik lees daar nu een zeer interessant boek over: The Prism van Laura Day. Binnenkort meer.
En toen mijn cliënt háár kleine meisje zag toen we een tool deden, toen ze háár erkende – toen kon de healing toch echt beginnen. Dat kun je niet vanuit je ratio, daarvoor moet je toch naar je gevoel. Dan kom je erachter dat veel mensen toch echt een belangrijk stuk van zichzelf wegduwen dat wél graag gezien en erkend wil worden.
Actie in de Taxi
Ik was enkele dagen in Berlijn voor o.a. het BPM Summit, Business Process Management. Hoe systemen stromen of vastlopen. En ik dacht: dit is precies wat ik doe, maar dan met mensen in plaats van bedrijven.
- Blokkades in mensen = geblokkeerde processen
- Schaduwwerk = het debuggen van je innerlijke systeem
- Innerlijke autoriteit = weten wie je bent, wat je wilt en waar je staat, ook als een systeem je een andere kant op duwt
Waar ik verder mee bezig ben:
- Schrijven aan mijn boek, training en workshops – kleine stappen, consistent zetten
- Marketeer-samenwerking loopt door – structuur brengen in wat werkt
- Ik lees: The Prism van Laura Day – over innerlijke autoriteit en je verbinden met je intuïtie (geweldig boek, erg van toepassing op het bovenstaande)
Ook heb ik deze week al heerlijk al wat Kerstsfeer opgesnoven in Berlijn, zalig om er weer even uit te zijn. En nu kunnen we vanuit ontspanning weer lekker door. Want groei zit ook in de rust. In het niet-doen. In het bewust zijn.
Tot slot
Deze week bleef bij me hangen:
Mijn eigen blinde vlekken. Waar ik blind word door mijn behoefte aan erkenning. Waar ik goed genoeg wil zijn. Daar ben ik kwetsbaar.
En jij? Waar word jij blind?
Mijn innerlijke autoriteit. Die kan ik alleen vasthouden als ik weet waar ik wegzak. Wat me overneemt als ik niet oplet.
Waar zak jij weg?
“Dit zou ík nooit doen.” Elke keer dat ik dat denk, weet ik: let op. Want daar begint het gevaar.
Herken je dat? Dat moment waarop je denkt: dat zou mij niet gebeuren?
May the life force be with you, Syl
👉 Plan hier een gratis clarity call Ook als je gewoon eens wilt kletsen en wilt horen hoe ik de dingen doe. Misschien kan ik je helpen. Remember: we vinden elkaar in de kwetsbaarheid.
Agenda
12 december 2025 – Make 2026 the Greatest Year of Your Life 📍 Wonders of Work Utrecht NU GRATIS! En er zijn nog maar enkele plekken vrij want we zijn al met een flinke groep. Aanmelden kan hier
30 december 2025 – Nieuwjaarsworkshop 📍 Binnenruimte Meppel met Mariska van Dam Een hele dag voor jezelf! We gaan het oudjaar UIT ademen en het nieuwe jaar IN. Klaar om te shinen en te rocken in 2026. Aanmelden kan hier
